دو گیلاس سرخ همزاد

با بغض های به ضجه نیامده

که بی آب به هامون زده بودم

ـ پدر!

من دختر دشتم یا کوه؟

ـ تو را یک روز گرم در یک بیمارستان نظامی زاییدند

و انتهای این شهر ختم می شود به این خانه.

دخیل بسته بودم

به چشم های همیشه بازش

که باران که بر دشت

بر کوهستان نمی بارید

ـ پدر!

او فرزند دشت بود یا کوه؟

ـ او را در یک جای دور زاییدند.

مرا انذار دادند از نشانه هایی که دیدیم بر شانه هایش باریدن گرفته ام

ـ پدر من دختر اشکم یا درد؟

ـ تو را یک روز گرم در یک بیمارستان نظامی زاییدند...

                                      (پردیس سیاسی)

.......................................................الان چقدر خوشحالیم!!!